การปล่อยก๊าซเรือนกระจก Scope 3: แนวทางปฏิบัติสำหรับหมวด 1–15

Scope 3 ครอบคลุมการปล่อยทางอ้อมตลอดห่วงโซ่คุณค่าต้นน้ำและปลายน้ำขององค์กร ทั้ง 15 หมวดช่วยให้ทีมงานทำแผนที่กิจกรรม ระบุแหล่งปล่อยที่เกี่ยวข้อง และวางแผนปรับปรุงข้อมูล องค์กรควรประเมินและอธิบายขอบเขตที่ใช้และรายการที่ตัดออกตามข้อกำหนด GHG Protocol ฉบับปัจจุบัน

เหตุใด Scope 3 จึงสำคัญ

สำหรับหลายองค์กร การปล่อยในห่วงโซ่คุณค่ามีสัดส่วนสำคัญในบัญชีรายการ แต่สัดส่วนจริงแตกต่างกันตามอุตสาหกรรม ผลิตภัณฑ์ และรูปแบบธุรกิจ ความท้าทายที่พบบ่อย ได้แก่ ข้อมูลจากผู้ขายไม่ครบ ห่วงโซ่อุปทานข้ามประเทศ ขอบเขตหมวด ความเสี่ยงการนับซ้ำ และการประสานงานระหว่างหน่วยงาน ควรเริ่มจากการทำแผนที่กิจกรรม และไม่ควรสมมติว่าทุกบริษัทมีหมวดที่ปล่อยสูงสุดเหมือนกัน

กรอบมาตรฐานสี่ชุดและบทบาท

กรอบเหล่านี้ใช้เชื่อมโยงกันได้ แต่ขอบเขตและข้อกำหนดของแต่ละกรอบแตกต่างกัน ตามเกณฑ์เป้าหมายระยะใกล้ของ SBTi ที่ใช้บังคับ เมื่อการปล่อย Scope 3 มีสัดส่วนตั้งแต่ 40% ของการปล่อย Scope 1, 2 และ 3 รวม ต้องกำหนดเป้าหมาย Scope 3 และขอบเขตเป้าหมายต้องครอบคลุมอย่างน้อย 67% ของการปล่อย Scope 3 ควรตรวจสอบฉบับเกณฑ์และกติกาการตัดออกที่ใช้กับคำขอแต่ละครั้ง

15 หมวด

ต้นน้ำ: หมวด 1–8

ปลายน้ำ: หมวด 9–15

ขอบเขตหมวดขึ้นกับกิจกรรม การควบคุม และผู้ซื้อบริการขนส่ง เงื่อนไขการค้า เช่น CIF, DDP และ FOB อาจช่วยตีความธุรกรรม แต่ไม่สามารถกำหนดหมวดได้ด้วยตัวเอง ควรบันทึกเหตุผลและตรวจสอบแนวทางของหมวดที่เกี่ยวข้อง

การประเมินความเกี่ยวข้องและขอบเขต

เลือกวิธีรวมองค์กรให้สม่ำเสมอ (สัดส่วนการถือหุ้น การควบคุมทางการเงิน หรือการควบคุมการดำเนินงาน) จากนั้นทำแผนที่กิจกรรมต้นน้ำและปลายน้ำเทียบกับขอบเขตขั้นต่ำของแต่ละหมวด ประเมินขนาดการปล่อย อิทธิพล ความเสี่ยงและโอกาส ความสนใจของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย กิจกรรมที่จ้างภายนอก แนวทางอุตสาหกรรม และปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้อง ความพร้อมของข้อมูลช่วยวางแผนการประมาณและการปรับปรุง แต่ไม่ใช่เหตุผลให้ตัดกิจกรรมออกโดยอัตโนมัติ ควรบันทึกรายการที่รวม ไม่เกี่ยวข้อง และตัดออกพร้อมเหตุผลแยกกัน

ข้อมูลและวิธีคำนวณ

ข้อมูลกิจกรรมปฐมภูมิอาจประกอบด้วยปริมาณเชื้อเพลิง น้ำหนัก ระยะทาง หรือระยะทางสะสมจากผู้ขาย ข้อมูลทุติยภูมิอาจเป็นค่าเฉลี่ยอุตสาหกรรมและค่าการปล่อยที่เป็นตัวแทน การใช้ระดับ Tier 1–3 เป็นแนวทางจัดการข้อมูลภายในพบได้ในทางปฏิบัติ แต่ไม่ใช่การแบ่งระดับข้อมูลอย่างเป็นทางการของ GHG Protocol และไม่ได้รับประกันลำดับคุณภาพตายตัว ควรประเมินความเป็นตัวแทนด้านเวลา ภูมิศาสตร์ และเทคโนโลยี ความครบถ้วน และความน่าเชื่อถือ

วิธีที่พบบ่อย ได้แก่ วิธีเฉพาะผู้ขาย วิธีผสม วิธีข้อมูลเฉลี่ย และวิธีตามค่าใช้จ่าย การประมาณจากค่าใช้จ่ายช่วยคัดกรองจุดปล่อยสำคัญเบื้องต้น ส่วนข้อมูลกิจกรรมอาจสะท้อนกระบวนการจริงได้ดีกว่าเมื่อมีค่าการปล่อยที่เหมาะสม แบบจำลอง EEIO มักใช้เป็นแหล่งค่าปัจจัยสำหรับวิธีค่าใช้จ่าย ควรตรวจสอบสกุลเงิน ปีราคา การจัดหมวดอุตสาหกรรม พื้นที่ และขอบเขตแบบจำลอง

ขั้นตอนปฏิบัติ

1. จัดหมวดกิจกรรมจัดซื้อ โลจิสติกส์ ผลิตภัณฑ์ พนักงาน และการลงทุนลงใน 15 หมวด
2. ยืนยันขอบเขตที่ใช้และบันทึกรายการที่ตัดออกพร้อมเหตุผล
3. ประมาณการเบื้องต้นด้วยข้อมูลและค่าปัจจัยที่เหมาะสม
4. จัดลำดับจุดปล่อยสำคัญและปรับปรุงข้อมูลจากผู้ขายหรือกิจกรรมอย่างต่อเนื่อง
5. กระทบยอดผลกับขอบเขตองค์กร กฎการเปิดเผย และเกณฑ์เป้าหมายที่เกี่ยวข้อง

ใช้แนวทางคำนวณและคำถามที่พบบ่อยฉบับปัจจุบันของ GHG Protocol ตรวจสอบรุ่นและสถานะของเครื่องมือจากบุคคลที่สามก่อนใช้งาน ผลประมาณจากเครื่องมือไม่ได้ยืนยันว่าจัดทำบัญชีรายการครบถ้วนแล้ว สำหรับการดำเนินงานในไต้หวัน ควรประสานฝ่ายจัดซื้อ การเงิน โลจิสติกส์ ผลิตภัณฑ์ ทรัพยากรบุคคล และความยั่งยืน พร้อมตรวจสอบข้อกำหนดการเปิดเผยข้อมูลในท้องถิ่นแยกต่างหาก

บทความนี้เป็นภาพรวมเชิงปฏิบัติ ไม่ใช้แทนมาตรฐานที่เกี่ยวข้องหรือการประเมินบัญชีรายการตามสถานการณ์จริงขององค์กร